همه چی از یاد آدم میره، مگه یادش که همیشه یادشه
مرا بهترین جای

فراز سرسخت ترین صخره هاست

کنار آشیان بلند پروازترین پرندگان

آنجا که

علف هایش تلخ

اما نجات بخش جان اند

و باد

این بزرگترینِ تطهیر کننده ها را

لحظه ای خاموشی نیست

 

فراز سرسخت ترین صخره هاست

که اندیشه

بر سقف جهان دست می ساید.

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |