همه چی از یاد آدم میره، مگه یادش که همیشه یادشه
حتی اگر

اتوبانهایشان را

از روی قبرستانم عبور دهند

باز هم

بوی تند افکارم

به مشام کودکانشان خواهد رسید.

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

زنان

برای تسخیر یا تغییر جهان

نیازی به سبیل نیچه یا هیتلر ندارند.

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

نعره ی تفنگ

از سر دوست داشتن پرنده بود.

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

هر شب تا گرفتن شمارت میرم

بعد یک کوه روی انگشت سنگینم

حس می کنم و لعنت به این قول ها

دنیای من دارم بی صدات میمیرم

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

زلزله

تصور زمستان است

               در ذهن زمین

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

پیرمردی شبیه من

تکیده چون ساقه ی تاکی خشکیده

گویی زمان فراموشش کرده است

و انتظار را

       چون سیگاری جاودانه

                           میکشد آرام آرام

 

این بهار

برگی از عصای چوبی کهنه اش

جوانه زده

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

یک بار به جنگ خندیدم

آن هنگام که سربازی برای هدیه ولنتاین

گردنبندی از پوکه ها می ساخت.

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

چکمه هایی به انتها رسیده بر پهنه ای خاکستری

کنار عروسکی کوکی

کمی آن سو تر

دهقانی

میان کلبه ای سوخته

زانو زده

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

دیروز

نگاه ها در هم گره خورده

امروز

تن ها

و فردا

هیچ کس نمی تواند مانع در هم تنیدگی دو روح شود.

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |

عبور خواهم کرد

از ازدحام اتاق

به رهایی جاده

تو هم بیا

شهری یافته ام

که در آن

آغوش ستاره ها برای بوسه های دلتنگی باز است.

+ نويسنده: حسین رجب نژاد |